Durf als vaardigheid naar meer werkgeluk

Lisa Philips, Spiegelbeeld & Spiegelbeeld Werkt

Mensen vragen me vaak: ‘Maar wat doe jij dan precies met durf in je werk?’ In mijn rol als adviseur of in mijn trainingen gebruik ik durf als spier die je kunt trainen.

Wanneer heb jij voor het laatst iets op je werk gedaan terwijl je nog niet helemaal zeker wist of het zou lukken? Een idee uitgesproken, een lastig gesprek aangegaan of een nieuwe stap gezet?

Bij ‘durf’ denken we vaak aan grote, spectaculaire momenten, zoals de durf hebben om aan een parachute uit een vliegtuig te springen. Maar in mijn werk zie ik dat echte durf juist vaak zit in kleine, soms stille momenten. In de moed om je uit te spreken, een grens aan te geven, iets nieuws te proberen of door te gaan terwijl je twijfelt.

Ik zie durf daarom niet als een karaktereigenschap, maar als een vaardigheid. Een spier die sterker wordt door te oefenen.

Van weten naar doen
Veel mensen weten goed wat ze nodig hebben om met meer plezier en energie te werken. Meer autonomie, betekenis, ontwikkeling, een betere samenwerking of een andere balans.

Toch gebeurt er soms niets.

Er zit dan een verschil tussen weten wat je wilt en daadwerkelijk in beweging komen. In de gedragswetenschappen wordt dit de intention-behavior gap genoemd: de kloof tussen wat we van plan zijn en wat we uiteindelijk doen.

In mijn werk noem ik die drempel vaak simpelweg: durf.

Want wat heb je aan een goed idee als je het niet uitspreekt? Of aan een wens voor meer werkgeluk als je niet durft te onderzoeken wat daarvoor nodig is?

Durf groeit door te doen
Als durf een karaktereigenschap zou zijn, lijkt het alsof je ermee geboren wordt. De één zou dan van nature avontuurlijk en uitgesproken zijn, terwijl de ander voorzichtig en afwachtend is.

Ik kijk er liever anders naar: durf kun je ontwikkelen. Net als een spier wordt durf sterker door te oefenen. Niet door meteen een grote sprong te maken, maar door kleine stappen te zetten.

Een spannend gesprek voeren. Een idee delen voordat het perfect is. Een andere manier van werken proberen. Of een collega om hulp vragen.

Iedere ervaring kan je beeld van jezelf veranderen. Wat eerst spannend leek, wordt een ervaring waarop je kunt terugvallen: ik heb dit al eens gedaan.

Werkgeluk van binnen en buiten
Durf begint daarbij niet met zomaar doen. Durf is een ritme tussen twee bewegingen. De eerste beweging is naar binnen. Daar gaat het over reflectie, betekenis en waarden. Het is de plek waar iemand meer helderheid krijgt over wie hij of zij is en wat werkelijk belangrijk is. De tweede beweging is naar buiten. Daar gaat het over actie, experiment, een keuze of een nieuwe stap.

Wanneer iemand (of, lees; het team of de organisatie) te lang aan één kant van dit proces blijft, ontstaat stagnatie. Alleen reflectie kan leiden tot eindeloos analyseren. Alleen actie kan leiden tot richtingloos doen. Durf ontstaat juist in het heen en weer bewegen tussen deze twee. Elke ervaring voedt nieuwe reflectie en elke reflectie nodigt uit tot een volgende stap.

Tot slot
Durf is geen karaktereigenschap die sommige mensen (of teams) wel hebben en anderen niet. Het is een vaardigheid die je kunt ontwikkelen en die ruimte kan geven aan meer werkgeluk. Niet door roekeloos te springen, maar door bereid te zijn die eerste stap te zetten zonder volledige zekerheid. Niet perfect. Wel echt. Durf jij te beginnen?